ΈΝΑ ΦΑΒΙΕ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ...

Το νησί της Τήνου λουζόταν ανέκαθεν στο φώς, στο ένθεο φώς των Κυκλάδων. Ο ναός του Ποσειδώνα και της Αμφιτρύτης, οι μυθικοί 680 και βάλε περιστεριώνες, τα βενετσιάνικα κολωνάκια στη Χώρα και τον Πύργο, οι βοτσαλωτές αυλές, οι τοξωτές καμάρες, οι μαρμάρινοι φεγγίτες, τα πάνω από 750 ολόλευκα εξωκλήσια, οι στρογγυλοί ογκόλιθοι του εξωτικού Βώλακα, τα 500 χρόνια ενετοκρατίας, οι δεκάδες γλύπτες, ζωγράφοι και μάστορες του μαρμάρου, ο θρυλικός Γιαννούλης Χαλεπάς, ο Γύζης, ο Λύτρας, όλα επισκιάζονταν μακάρια και τρυφερά από ένα άλλο φως.

Από το δικό της ορθόδοξο λύχνο, που καθοδηγούσε το ευλαβικό ποίμνιο, στα 2 ή στα 4, γονυπετές στα σκαλοπάτια της, ο Φαβιέ ήθελε να τους φιλοξενήσει όλους, όπερ και εγένετο: το Favie Suzanne!

Home Pic